Adam Kozłowiecki urodził się 1 kwiet­nia 1911 roku w Hu­cie Komorowskiej koło Kolbuszowej, jako syn Adama i Marii z Janochów. Nauki początkowe pobierał w domu rodzinnym. W la­tach 1921 - 1925 uczęszczał do Za­kładu Naukowo-Wychowawczego św. Józefa w Chyrowie prowadzonego przez Jezuitów, a następnie kształcił się w Gimnazjum św. Marii Mag­daleny w Poznaniu. Po maturze, 30 lipca 1929 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowe­go. Dwuletni nowicjat odbył w Starej Wsi, a następnie studiował w Krakowie na Wy­dziale Filozoficznym Towarzystwa Jezuso­wego. Przez rok odbywał staż duszpasterski w konwikcie chyrowskim jako wychowawca młodzieży, po czym kontynuował studia na Wydziale Teologicznym Bobolanum w Lu­blinie. Tam też 24 czerwca 1937 roku został wyświęcony na kapłana.
 
Na początku II wojny światowej wraz z 24. współbraćmi zakonnymi został aresztowa­ny przez gestapo w kolegium jezuickim w Krakowie. Przebywał w więzieniu przy ul. Montelupich i w Wiśniczu, a następnie w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu (nr obozowy 1006) i w Dachau. Bolesne przeżycia tego okresu, a także niezwykłe doświadczenia duchowe opisał w książce Ucisk i strapienie. Pamiętnik więźnia 1939-1945. opublikowanej w 1967 roku.
 
Po wojnie przyjął propozycję wikariusza generalnego i zdecydował się wyjechać na misje do Rodezji Północnej (obecnie Za­mbia), gdzie pracowali polscy jezuici. Dro­ga na Czarny Ląd wiodła przez Rzym, gdzie 15 sierpnia 1945 r. w kościele Il Gesu, o. Adam złożył ostatnie śluby zakonne. Do Ro­dezji Północnej przybył wiosną następnego roku. Rozwinął ożywioną działalność wśród młodzieży, szczególnie na polu szkolnictwa w regionie Kasisi. Tam też przez dwa lata pełnił obowiązki przełożonego domu za­konnego. Kiedy w 1950 roku Stolica Apo­stolska podniosłą prefekturę Lusaki do rangi wikariatu, jego pierwszym administratorem apostolskim został mianowany o. Adam Ko­złowiecki.
od lewej jezuici: Jan Szuba, Antoni Makiel, kardynał Adam Kozłowiecki, Stanisław Wojtarowicz i Stanisław Czapiewski     Z gorliwością zabrał się do pra­cy, odwiedzając parafie i placówki misyjne w miasteczkach i w buszu oraz nawiązując osobiste kontakty z misjonarzami, Wzrost Kościoła na terenach misyjnych spra­wił, że Pius XII obdarzył o. Kozłowieckiego godnością biskupią oraz mianował wikariu­szem apostolskim. Konsekracja pierwszego biskupa Lusaki odbyła się 11 września 1955 roku. Cztery lata po tym wydarzeniu papież Jan XXIII utworzył na tych ziemiach pełną strukturę kościelną. Hierarcha Lusaki został podniesiony do godności arcybiskupa metro­polity, stając się głową tamtejszego Kościoła władną sześcioma diecezjami. Ojciec Kozło­wiecki stawał odważnie w obronie równości rasowej i sprawiedliwości.

Wraz z innymi misjonarzami odegrał znaczną rolę w do­prowadzeniu kraju do pełnej niepodległości, proklamowanej 24 października 1964 roku. Jako gorliwy pasterz Kościoła zambijskie­go dał się poznać biskupom wielu krajów w czasie II Soboru Watykańskiego. Brał czyn­ny udział we wszystkich jego sesjach.
 
Od chwili powstania niezależnego państwa zambijskiego abp Kozłowiecki zwracał się kilkakrotnie z prośbą o zwolnienie z urzędu do Stolicy Apostolskiej. Jego decyzja odbiła się głośnym echem w całej Afryce. On sam, wierny swojemu powołaniu misyjnemu - po rezygnacji z urzędu pozostał w Zambii wśród umiłowanego ludu, gdzie nieomal do ostat­nich miesięcy życia pracował na różnych placówkach jako zwykły misjonarz. Sędzi­wy, ale błyskotliwy jezuita został przez Jana Pawła II podniesiony do godności kardynała w lutym 1998 roku. Za swoje działania został także odznaczony orderem Legii Honorowej - najwyższym odznaczeniem francuskim, a także Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 28 września 2007 roku w szpi­talu w Lusace.
Początek strony

* * *