Historia Sanktuarium

W 1772 roku nastąpił pierwszy rozbiór Polski. Ruś Czerwona została włączona przez Marię Teresę do Austrii i stała się częścią składową nowej prowincji nazwanej później Galicją. Po śmierci Marii Teresy władcą Austrii został jej syn Józef II, który w 1781 roku wydał rozporządzenie o znoszeniu klasztorów kontemplacyjnych. Dekret kasacyjny konwentu paulinów w Starej Wsi został wydany w 1786 roku.

Tym samym kościół, klasztor i folwark pauliński przeszły na własność funduszu religijnego. W latach 1786—1821 administratorem kapelanii starowiejskiej został proboszcz z Brzozowa. Raz na miesiąc w kościele starowiejskim Msze Św. odprawiał proboszcz lub któryś z wikarych brzozowskich. 18 września 1821 roku cesarz Franciszek I, na prośbę biskupa przemyskiego Antoniego Gołaszewskiego, pozwolił oddać klasztor z przeznaczeniem na nowicjat i dom dla emerytów jezuitom, którzy przybyli do Galicji z Białorusi w 1820 roku, po dekrecie wysiedleńczym Aleksandra I. Tak to spełniły się słowa, które w sposób cudowny padły z ust św. Franciszka Ksawerego. Ten jezuicki święty, w chwili gdy paulini chcieli zabrać jego obraz ze sobą, odezwał się stwierdzając: Czekam tu na moich współbraci, którzy wnet przybędą.

W latach 1821— 1848 jezuici obsługiwali kościół starowiejski. W 1848 roku wybuchła Wiosna Ludów, m. in. jezuitom przypisywano współudział w ruchach wyzwoleńczych i społecznych. W związku z tym cesarz austriacki Ferdynand I podpisał dekret banicyjny skazujący wszystkich jezuitów na opuszczenie monarchii.
Od lipca 1848 do czerwca 1852 kościół starowiejski znów obsługiwali księża z Brzozowa.

W 1852 roku cesarz Franciszek Józef I przywrócił jezuitów w Austrii. W tym samym roku rząd oddał jezuitom kościół i klasztor w Starej Wsi. W tym samym roku biskup przemyski Franciszek Ksawery Berszten Wierzchlejski, za zgodą brzozowskiego proboszcza Antoniego Załuskiego, założył w Starej Wsi oddzielną parafię. Od 1852 roku do dziś kościół parafialny w Starej Wsi jest obsługiwany przez jezuitów.

Początek strony

* * *