Historia Sanktuarium

Nazwisko architekta, który wykonał plany kościoła i klasztoru, nie jest znane. W zachowanej korespondencji pisano tylko Pan Architekt, nie podając nazwiska. Na podstawie dokumentów można wnioskować, że architekta zaangażował biskup przemyski.

Prace nad budową świątyni, po wielu burzliwych dyskusjach pomiędzy Paulinami a biskupem Fredrą, rozpoczęto w roku 1730. Niedługo po śmierci biskupa Fredry, protektora budowy, wikarzy brzozowscy wraz z kapitułą kolegiacką wystąpili przeciw Paulinom. Spór o sprawy materialne i obowiązki duszpasterskie ciągnął się kilkanaście lat i został zakończony dopiero ugodą w 1746 roku. Śmierć fundatora przeciągnęła budowę z powodu braku funduszy. Dopiero bp Wacław Sierakowski zainteresował się fundacją swego poprzednika i doprowadził ją do końca. W roku 1747 spotykamy wzmiankę, że bp Sierakowski zobowiązał się ufundować ołtarz wielki Matki Boskiej.

2 lipca 1760 roku nowy kościół został konsekrowany przez biskupa przemyskiego Wacława H. Sierakowskiego. Kościół otrzymał wezwanie Wniebowzięcia NMP. Obecny kościół starowiejski, trzeci z kolei, jest dziełem z epoki saskiej: kamień węgielny został położony za panowania Augusta II w 1730 roku. Konsekracja kościoła nastąpiła w 1760 roku za panowania Augusta III Sasa.

Początek strony

* * *