Wydarzenia

Siostry Misjonarki św. Piotra Klawera z Krosna przesłały pismo związane ze zbiórką makulatury.

     Droga Pani Anno
   
Serdecznie dziękujemy za przesłaną 7 września br. ofiarę ze zbiórki 3.276,35 zł. Została ona przeznaczona na pomoc 5 dzieciom z Wysp Zielonego Przylądka objętych programem Adopcji Serca.  
Adopcja Serca, jest jedną z konkretnych form pomocy misjom wyrażającą się w duchowej i materialnej opiece nad najuboższymi dziećmi oraz młodzieżą z krajów misyjnych. Ofiary składane na ten cel są przeznaczane na pokrycie kosztów związanych z życiem i kształceniem jednego konkretnego dziecka przez pewien określony czas.   
Przesyłamy zdjęcia zaadoptowanych na odległość dzieci oraz trochę informacji o tym jak żyją. Cała piątka pochodzi z wyspy Santiago i mieszka w wiosce Figeira das Naus. Jest to bardzo uboga wioska położona wysoko w górach. Większość jej mieszkańców to ubodzy rolnicy, utrzymujący się z uprawy ziemi.

Admilson de Jesus Pereira Varela (numer adopcji 815) ma 3 lata, urodził się 13 września 2014 r. Jego rodzice to Cleide Patricia Gomes Pereira i Ismael Varela Moreira. Chłopiec ma brata. Ich rodzina żyje w bardzo ubogich warunkach.

Carla Mendonca dos Reis (numer adopcji 816) urodziła się 10 grudnia 2008 r. Jej rodzice to Vilma Andrade Mendonca i Jose Carlos Mendonca dos Reis. Ma troje rodzeństwa. Carla uczęszcza obecnie do 3 klasy szkoły podstawowej w Figeira das Naus. Jest ochrzczona.

Viviane Aleida Leal Furtado (numer adopcji 819) urodziła się 27 grudnia 2007 r. Jej rodzice to Maria Isabel Leal Garcia i Fernando Jorg Furtado Pereira. Ma pięcioro rodzeństwa. viviane uczęszcza do 5 klasy szkoły podstawowej w Figeira das Naus. Jest ochrzczona i chodzi na katechezę.

Etsiane Varela Correira (numer adopcji 817) i Monica Sofia Varela Correira (numer adopcji 818) są siostrami. Ich rodzice to Maria Esperanca Varela i Moises Monteiro Correira, mają trójkę rodzeństwa. Etisine urodziła się 8 listopada 2017 r., a Monica 8 listopada 2008 r. Obie chodzą do 2 klasy szkoły podstawowej w Figeira das Naus. Są ochrzczone.

Zielony Przylądek to kraj bardzo ubogi ze względu na swoje położenie geograficzne i na surowe warunki klimatyczne. Więcej wiadomości o tym kraju można znaleźć w załączniku, który również przesyłam.
Bardzo serdecznie dziękujemy za wielką wrażliwość i za otwarte serca na potrzeby i cierpienia dzieci żyjących w Afryce. Serdecznie pozdrawiamy i zapewniamy o pamięci w modlitwie.

Podpisała s. Agata Wójcik

          Siostry Misjonarki św. Piotra Klawera    
Krosno, 24.09.2017

Oto załączone zdjęcia wymienionych dzieci:
  1.  Admilson de Jesus Pereira Varela
  2. Carla Mendonca dos Reis
  3. Etsiane Varela Correira
  4. Etsiane Varela Correira
  5. Monica Sofia Varela Correira
  6. Viviane Aleida Leal Furtado

 

Admilson de Jesus Pereira Varela








Dołączono także list zawierający opis Zielonego Przylądka - Ojczyzny podopiecznych.

Wyspy Zielonnego Przylądka

Kraj i nazwa
Zielony Przylądek (w języku portugalskim Cabo Verde) to kraj wyspiarski, położony na Oceanie Atlantyckim w odległości 620 km od zachodniego wybrzeża Afryki. Nazwa kraju pochodzi od znajdującego się na wschód od wysp Przylądka Zielonego – najbardziej na zachód wysuniętego punktu kontynentalnej Afryki.

Geografia  
Wyspy Zielonego Przylądka stanowią archipelag 12 wysp - 10 większych i 2 mniejsze. Dzielą się one na dwie grupy: Wyspy Zawietrzne (Ilhas de Barlavento) położone na północy: Santo Antão, São Vicente, Santa Luzia, São Nicolau, Sal i Boa Vista i Wyspy Podwietrzne (Ilhas de Sotavento) leżące na południu: Maio, Santiago, Fogo i Brava.
Wszystkie wyspy są górzyste (najwyższy szczyt Pico – 2.829 m n.p.m.) i zajmują powierzchnię 4033 km². Wszystkie, oprócz wyspy Santa Luzia, są zamieszkane.
Główne miasta to Praia (stolica kraju)– 113 364 mieszkańców, Mindelo – 70 611 mieszkańców, Santa Maria – 17 231 mieszkańców, Santa Cruz – 9 488 mieszkańców, São Filipe – 8 189 mieszkańców.

Ludność
Wyspy te były niezamieszkałe aż do ich odkrycia. Zostały zaludnione dopiero w XV wieku przez niewolników pochodzących z różnych części Afryki (głównie z Senegalu) zostawianych tu przez portugalskich handlarzy niewolnikami. Były to najczęściej niemowlęta urodzone na statku, ludzie umierający i osoby chore lub niedołężne, które nie miały szans dotrzeć żywe do Europy lub nie stanowiły żadnej wartości handlowej. Dzisiejsi mieszkańcy Cabo Verde to potomkowie tamtych ludzi oraz portugalskich kolonizatorów. Dzisiaj około 3/4 społeczeństwa to mulaci, reszta ludności jest pochodzenia afrykańskiego i europejskiego (zwłaszcza Portugalczycy).
Na wyspach żyje ok. 1/3 ludności, natomiast 2/3 ludności żyje poza granicami kraju (głównie w USA, Portugalii i Holandii). Ponad połowa ludności zamieszkuje główną wyspę archipelagu – Santiago. 3/4 ludności nie skończyło 15 lat; średni wiek wynosił ok. 17 lat, jest to spowodowane emigracją dorosłych.
Znaczną część społeczeństwa stanowią samotni rodzice lub osoby żyjące w wolnych związkach. Jedynie 20% dorosłych zawarło formalny związek małżeński. Zwyczaj niezawierania małżeństwa jest spuścizną portugalskiego systemu prawnego, który zabraniał małżeństw pomiędzy wolnymi a niewolnikami.

Język
Językiem urzędowym jest język portugalski, jednak większość ludności posługuje się językiem kreolskim (tzw. Krioulo). Jego podstawą jest na ogół język portugalski. Od kilku lat nasilają się żądania przyznania językowi kreolskiemu statusu języka urzędowego.

Historia
Wyspy Zielonego Przylądka były niezamieszkane aż do kolonizacji portugalskiej. Pierwszą z Wysp Zielonego Przylądka – Boa Vista, odkrył w 1456 Alvise Cadamosto – wenecki żeglarz w służbie portugalskiej. Data ta jest uważana za datę odkrycia Wysp, chociaż większa część archipelagu została odkryta dwa lata później – w 1458 przez Portugalczyka António da Noli, który nadał im obecną nazwę. Był on także pierwszym administratorem Wysp. Osadnictwo na wyspach rozpoczęło się od powstania w 1461 niewielkiej portugalskiej bazy wojskowej na wyspie Santiago. Od 1496 archipelag oficjalnie stał się portugalską kolonią.
W 1513 przeprowadzono pierwszy spis ludności na Wyspach Zielonego Przylądka. Według jego wyników na Archipelagu żyło 162 mieszkańców, w tym 58 białych osadników, 16 wolnych Afrykańczyków i 12 duchownych; resztę stanowili żołnierze i więźniowie. Spis nie uwzględniał niewolników a szacuje się, że w tym okresie żyło ich tam ok. 13 000.
Od czasu odkrycia wyspy były ważnym punktem na drodze między Portugalią a Indiami, zaś w latach 1500–1620 wyspa Santiago była głównym   centrum światowego handlu niewolnikami. W XVIII wieku wyspy były ważnym portem wielorybniczym.
Koniec XVIII wieku to początek upadku gospodarczego Wysp Zielonego Przylądka, związany z końcem handlu niewolnikami. Wówczas rozpoczęła się emigracja ludności do USA i Brazylii. Wkrótce potem także wielorybnicy wytępili północnoatlantyckie stada wielorybów i zaczęli poszukiwać nowych łowisk.
W XIX wieku wyspy na krótko stały się ważnym punktem na mapie żeglugi, a to dzięki temu, iż stanowiły centrum załadunku węgla dla parowców kursujących po Oceanie Atlantyckim. Po wybudowaniu Kanału Sueskiego w latach 70-ątych XIX wieku znaczenie Wysp jako portu tranzytowego w drodze do Azji upadło zupełnie. Przez cały XIX i XX wiek Wyspy opuszczało wielu mieszkańców, którzy za granicą szukali lepszego życia. Kryzys gospodarczy nie został praktycznie przełamany do dziś.
W XX wieku pojawił się ruch narodowowyzwoleńczy, który spowodował, iż Wyspy najpierw przestały być kolonią a potem 5 lipca 1975 uzyskały niepodległości.

Gospodarka  
Główną gałęzią gospodarki jest rolnictwo – na potrzeby własnego rynku uprawia się kukurydzę, ziemniaki, maniok, fasolę, orzechy kokosowe, trzcinę cukrową, banany i daktyle. Uprawa roli jest utrudniona przez skrajnie suchy klimat – na wielu wyspach brakuje wody. Ziemie uprawne stanowią ok. 16% powierzchni kraju.
Dużą rolę odgrywa rybołówstwo, jednak możliwości połowowe nie są w pełni wykorzystane z powodu niskiego poziomu technologicznego; większość ryb łowionych na wodach Republiki wpada w sieci zagranicznych łowców. Głównym gatunkiem połowowym jest tuńczyk.
Import obejmuje głównie artykuły spożywcze – 90% środków żywnościowych pochodzi z tego źródła. Ponadto na wyspy przywożone są towary przemysłowe, zwłaszcza elektronika.
Pewne znaczenie dla gospodarki kraju ma także turystyka; ostatnio jej znaczenie powoli rośnie, zaś dochody z tego źródła corocznie zwiększają się kilka procent. Turystyka ma zarówno charakter wypoczynkowy, jak też polega na odwiedzinach rodzin przez mieszkających za granicą.

Religia
 Około 96% społeczeństwa wyznaje religię katolicką, a 2% stanowią protestanci. Reszta nie wyznaje religii lub należy do innych ruchów religijnych jak Świadkowie Jehowy czy mormoni. Pierwsze biskupstwo zostało ustanowione na Wyspach Zielonego Przylądka w roku 1532.
„Obdarzeni niezniszczalnym znamieniem i łaską sakramentu święceń oraz ustanowieni świadkami i szafarzami Bożego miłosierdzia, wszyscy kapłani jako słudzy Jezusa Chrystusa dobrowolnie poświęcili się na służbę Kościołowi. W każdym kontekście społecznym i kulturowym, we wszelkich okolicznościach historycznych, także w dzisiejszych – nacechowanych przygnębiającą atmosferą zeświecczenia i pogoni za użyciem, która tłumi chrześcijańską świadomość wielu wiernych – słudzy Pana są przekonani, że «tym... zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara» (1J 5, 4)”.

W duchu wiary, świadomi, że Chrystus kieruje Kościołem przyjmujemy nowych naszych przełożonych.
Nasi przełożeni zdecydowali, że z dniem 9 września 2017 r. Rektorem Kolegium Starowiejskiego został O. Wiesław Faron.
Nowym Proboszczem naszej parafii starowiejskiej został O. Kazimierz Faron.
O. Wiesław, jako rektor jest przełożonym naszej wspólnoty zakonnej.
O. Kazimierz, jako proboszcz jest duszpasterzem parafii starowiejskiej i odpowiedzialnym za kształt duszpasterstwa.
Ich posługę polecamy naszemu Panu i Matce Bożej Starowiejskiej.

POMOC MISJI W AFRYCE

We wtorek, 29 sierpnia 2017, kolejny raz została przeprowadzona bardzo udana akcja zbiórki makulatury, puszek aluminiowych i złomu, na rzecz misji. Za zebrany materiał uzyskaliśmy kwotę 3 276.35 PLN. To pokazuje, że ta inicjatywa zyskuje coraz większe zrozumienie i poparcie.
Każde takie przedsięwzięcie wymaga jednak przygotowania, przeprowadzenia  i zamknięcia. Tym dobrym duchem jest od samego początku Pani Anna Mendyka, której entuzjazm i pogoda ducha jest wręcz zaraźliwa. Dobrze, że są tacy ludzie!
Wiemy jednak doskonale, że tak, jak w zawodowej grupie kolarskiej, najlepszy lider potrzebuje wsparcia. Tu jest podobnie. Pani Anna miała wsparcie w wielu ludziach, a tym razem przeszli sami siebie ludzie młodzi, wręcz bardzo młodzi. Im szczególnie dziękujemy, a obok nich słowa wdzięczności kierujemy do OSP Stara Wieś i do wolontariuszy nieznanych z imienia i nazwiska.

Szczególne podziękowanie kierujemy do następujących osób:

Michał Zakielarz                                                     Julia Ząbek
Michał Schmidt                                                       Dominik Kucharski
Malwina Florczak                                                   Sebastian Fic
Mikołaj Florczak                                                     Lucjan Tomoń
Marek Dmitrzak                                                      Magdalena Nogaj


Stanisław ŻMUDA
Krzysztof Rakoczy

                                                                                   zebrał: /jg/
Początek strony

Boot template designed by starawies.net