O. Stefan Weidel SI (1905-1970)
     Stefan Weidel urodził się 10 lutego 1905 roku w Starym Samborze koło Przemyśla w spolonizowanej rodzinie niemieckiej. Od 1916 roku Weidlowie zamieszkali w Gorlicach i tam przeżyli I wojnę światową. Stefan został wychowany w domu rodzinnym na wzorach austriackich i polskich, ale dorastał niemal wyłącznie w polskim środowisku swoich rówieśników. Po ukończeniu piątej klasy gimnazjalnej, 1920 (w roku zwycięstwa Polaków nad bolszewikami) rozpoczął klasę szóstą w słynnym Zakładzie Naukowo-Wychowawczym oo. Jezuitów w Chyrowie. Trzy lata później, 29 maja 1923 roku zdał tam maturę z „postępem celującym”.
 
     Zgodnie z życzeniem ojca, przez dwa lata (1923-1925) Stefan studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W tym czasie krystalizowało się ostatecznie jego kapłańskie powołanie. Przerywa więc studia i 18 września 1925 roku wstępuje do nowicjatu w Starej Wsi. Po ukończeniu dwuletniego nowicjatu scholastyk Weidel rozpoczyna studia filozoficzne w Krakowie a następnie wraca na Uniwersytet Jagielloński by studiować filologię polską i niemiecką. Wykładowcy wiązali Se Stefanem wielkie nadzieje, proponując mu doktoryzowanie się i pozostanie na uniwersytecie w nadziei przyszłego objęcia katedry filologii polskiej.
Przełożeni skierowali go jednak do pracy w Konwikcie Chyrowskim by tam zdobył potrzebny starz pedagogiczny. W latach 1935-1939 Stefan Weidel studiował teologię w lubelskim kolegium „Bobolanum”. Natomiast w dniu 24 czerwca 1938 roku, po ukończeniu trzeciego oku studiów teologicznych przyjął z rąk biskupa lubelskiego Mariana Leona Fulmana święcenia kapłańskie.
 
Tajne nauczanie w Starej Wsi     Na początku II wojny światowej, która zakończyła definitywnie działalność Konwiktu Chyrowskiego ojciec Weidel przybył do Starej Wsi, gdzie przez pół roku odbywał tzw. „trzecią probacją” która uprawniła go w 1941 roku do złożenia uroczystej profesji zakonnej.
Przybywając do Starej Wsi pod pseudonimem „Stefana Węgierskiego” rozpoczął Weidel najtrudniejszą, ale i jedną z najbardziej owocnych w życiu prac. Już na samym początku wojny zorganizował i kierował – jako dyrektor – tajnym nauczaniem w Starej Wsi i okolicach. W ciągu pięciu lat (1939-1944) działalności ośrodka przeprowadzono w całkowitej konspiracji, niejednokrotnie ocierając się o zdemaskowanie i groźbę rozstrzelania, 230 egzaminy i wydano 65 dużych matur. Wszystkie świadectwa i promocje zostały uznane później przez władze państwowe.
 
     Po wojnie ojciec Weidel kilkakrotnie zmieniał placówki, będą m.in. w Nowym Sączu i Częstochowie. Ostatecznie powrócił do Starej wsi w 1950 roku i pozostał tu aż do śmierci. Całym sobą był oddany nauczaniu młodych pokoleń jezuitów w zakresie szkoły średniej - tzw. „humaniora”, będąc tym samym dla nich dużym autorytetem.
Przez jedną kadencję, a więc trzy lata (1967-1960) pełnił urząd rektora kolegium w Starej Wsi.
W lipcu 1966 otrzymał Zaświadczenie Weryfikacyjne od koła Żołnierzy Armii Krajowej z Londynu, w którym otrzymał z datą 3 czerwca 1944 r. Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, za dzieło tajnego nauczania.
 
     W czasie swojego długiego pobytu w Starej Wsi ojciec Weidel był wysoko ceniony jako spowiednik, kaznodzieja i duszpasterz. Zmarł 11 listopada 1970 roku i został pochowany w krypcie jezuitów na cmentarzu w Starej Wsi. 
Początek strony

* * *