Urodził się 6 listo­pada 1807 r. we Lwowie w rodzi­nie ormiańskiej. Niższe klasy kursu retoryki i filozofii odbył prywatnie, natomiast studia prawnicze ukoń­czył na Uniwersy­tecie Lwowskim w 1827 r. Po studiach podróżował po Eu­ropie. Zwiedził Wiedeń, Kraków, Karpaty, Mołdawię... Z tego okresu pochodzą jego pierwsze utwory poetyckie. Brał czynny udział w powstaniu listopadowym.
W 1832 roku zawarł związek małżeński z Zo­fią Nikorowiczówną. Śmierć kolejno pięcior­ga dzieci i żony upewniły go w przekonaniu o jego przeznaczeniu do stanu kapłańskiego. W roku 1839 udał się do Starej Wsi z zamia­rem wstąpienia do Towarzystwa Jezusowe­go. Nowicjat rozpoczął we wrześniu tego samego roku. Przeżycia ze swojego nowi­cjatu, atmosferę kolegium starowiejskiego, pierwsze uczucia i myśli opisuje w swoich Wspomnieniach z życia zakonnego. Z tego starowiejskiego okresu pochodzi wiele wier­szy, tak o treści religijnej jak i okolicznościo­wych. Jest to już poezja dojrzalsza, bogatsza i głębsza. Tu powstały kolędy, które układał i śpiewał ze współbraćmi zakonnymi i które z czasem przejęła cała Polska.
 
Klimat starowiejskiego sanktuarium, piękno krajobrazu, a wreszcie osobiste nabożeń­stwo Karola do Matki Bożej, zrodziły cykl wierszy i pieśni ku czci Maryi, zebranych w tomiku Wianeczek majowy. Niektóre z nich, jak: Chwalcie łąki umajone, Jest ta myśl bło­ga, Nie opuszczaj nas są znane i śpiewane w całym kraju.
Karol zakończył nowicjat we wrześniu 1841 roku i opuszczając Starą Wieś udał się do Tarnopola na studia filozoficzne. Tam ze­tknął się z o. Józefem Franzelinem SI, póź­niejszym sławnym teologiem i kardynałem, który wówczas wykładał gramatykę w tarno­polskim kolegium. Później studiował jeszcze teologię w Nowym Sączu.
 
Po ukończeniu studiów i otrzymaniu święceń kapłańskich w 1844 roku od dał cię całko­wicie pracy kaznodziejskiej Swoje pierwsze kazanie wygłosił z okazj założenia Brac­twa Wstrzemięźliwości w Nowym Sączu i do końca życia był głośnym propagatorem trzeźwości. Pierwszym terenem jego działal­ności apostolskiej byłć Galicja. W roku 1846 ojciec Antoniewicz odbył około 15. misji na jej terenie, wygło siwszy przeszło 200 kazań. Jego praca okazała się nadzwyczaj owocna i rozsławiła imię jezuity na cały kraj a także poza granice ziem polskich.
 
W roku 1847 odbył trzecią probację w Tar­nopolu, a po jej zakończeniu za mieszkał we Lwowie przy konwikicie św. Mikołaja. Roz­wijał tu pracę kaznodziejską a jego mowy przyciągały tłumy słuchaczy. Działalność Jezuitów na ziemiach galicyjskich przerwał dekret banicyjny z roki 1848. W pierwszych dniach lipca o. Karol opuścił Lwów i rozpo­czął okres tułaczki. Od 1850 r. przebywał w Krakowie. Miasto było w tym czasie niszczo­ne przez szalejący pożar. Zdobył sobie serca krakowian swoimi kazaniami i nabożeń­stwami.

Przyczynił się w dużym stopniu do podbudowania zdesperowanych mieszczan i szybkiej odbudowy zniszczonych domów i kościołów. Rok późnieź o. Antoniewicz był już na Śląsku, a w roku 1852 na ziemiach poznańskich. Z poświęceniem pracował wśród chorych na cholerę i sam zaraziwszy się zmarł w Obrze 14 listopada 1852 roku. Wdzięczni Wielkopolanie wystawili wiel­kiemu patriocie pomnik w Obrze, a rodacy - pamiątkową kaplicę w Skwarzawie.
Początek strony

Boot template designed by starawies.net