Ołtarz głównyCentralnym punktem kościoła jest ołtarz główny, znajdujący się w głębokim prezbiterium. Ołtarz jest murowany, pokryty dekoracją ze stiuku i sztucznego marmuru, późnobarokowy ze złoconymi ornamentami rokokowymi, wzniesiony po 1747 a przed 1760 rokiem z fundacji biskupa Wacława Sierakowskiego. Jest wzorowany na ołtarzu głównym Wniebowzięcia Matki Boskiej kościoła paulinów na Jasnej Górze. Ołtarz jest architektoniczny, kulisowy. Na cokole z dwiema bramkami po bokach stoi sześć kolumn dźwigających przerwane belkowanie. W polu głównym znajduje się kopia spalonego w 1968 obrazu przedstawiającego Zaśnięcie i Wniebowzięcie Matki Boskiej. Zasłonę obrazu Matki Boskiej Starowiejskiej stanowi także kopia XVIII-wiecznego obrazu Wniebowzięcia NMP. Dekoracja plastyczna ołtarza powstała ok. połowy XVIII w.

Między kolumnami ołtarza znajdują się rzeźby rodziców NMP: św. Anny i św. Joachima oraz krewnych: św. Zachariasza i św. Elżbiety oraz małego św. Jan Chrzciciela przy jej nogach. W zwieńczeniu ołtarza przedstawiono Św. Trójcę, gdzie postacie Boga Ojca i Jezusa trzymają koronę, co zapowiada Koronację Matki Boskiej. Neorokokowe, marmuryzowane tabernakulum, wg projektu br. Jana Klimka SJ, zostało wykonane w 1907 roku. Poprzednie, ufundowane w XIX w. przez o. Karola Antoniewicza SJ, znajduje się w Muzeum. Ołtarz główny, po częściowym spaleniu w 1968 roku, został odnowiony w latach 1970—1971. Dębowe stalle w prezbiterium ustawiono w 1929 roku. Wykonali je bracia zakonni: Jan Klimek SJ oraz Aleksy Lizała SJ.

Na ścianach prezbiterium, w dawnych wnękach okiennych z chóru i biblioteki, wystawione są wota dla Matki Bożej Miłosierdzia czczonej w cudownym obrazie. Nad portalami prowadzącymi do zakrystii i kaplicy św. Andrzeja Boboli znajdują się kolejno medaliony biskupów Aleksandra Fredry i Wacława Sierakowskiego. Nowy posoborowy ołtarz został ukończony w 2009 roku. Jest on stylizowany na mensę z XVIII wieku.

Początek strony

* * *